จริงอยู่ เมื่อ เม ศัพท์มีเนื้อความเท่ากับ มยา ย่อมประกอบความได้ว่า ข้าพเจ้าได้สดับมา คือทรงจำตามแนวแห่งโสตทวารอย่างนี้.

มีเนื้อความเท่ากับ มม ย่อมประกอบความได้ว่า การสดับของข้าพเจ้า คือความทรงจำตามแนวแห่งโสตทวารของข้าพเจ้าอย่างนี้.

ในบททั้ง ๓ เหล่านั้นดังกล่าวมานี้ คำว่า เอวํ เป็นการแสดงกิจแห่งวิญญาณมีโสตวิญญาณเป็นต้น. คำว่า เม เป็นการแสดงบุคคลผู้มีความพร้อมเพรียงด้วยวิญญาณดังกล่าวแล้ว. คำว่า สุตํ เป็นการแสดงการถือเอาที่ไม่ผิด ไม่หย่อน ไม่ยิ่ง เพราะห้ามการไม่ฟัง.

อนึ่ง คำว่า เอวํ เป็นการประกาศความเป็นไปในอารมณ์แห่งวิญญาณวิถีที่เป็นไปตามแนวแห่งโสตทวารนั้นโดยประการต่างๆ. คำว่า เม เป็นการประกาศตน. คำว่า สุตํ เป็นการประกาศธรรมะ.