บทว่า ยํ อญฺญติตฺถิยา คือ พวกอัญญเดียรถีย์ โดยการณ์ใด.

อนึ่ง พึงทราบติตถะ พึงทราบติตถกร พึงทราบเดียรถีย์ พึงทราบติตถิยสาวกในที่นี้.

ทิฏฐิ ๖๒ อย่าง ชื่อว่าติตถะ. ก็สัตว์ทั้งหลายย่อมข้ามย่อมลอยไป ย่อมกระทำการผุดขึ้นดำลงในท่านั้น เพราะฉะนั้นจึงเรียกว่า ติตถะ แปลว่า เป็นที่ข้ามของสัตว์ทั้งหลาย. ความที่ให้ทิฏฐิเหล่านั้นเกิดขึ้น ชื่อว่าติตถกร แปลว่า เจ้าลัทธิ. ผู้ถือลัทธิของเจ้าลัทธินั้นแล้วบวช ชื่อว่าเดียรถีย์. ผู้ให้ปัจจัยแก่เดียรถีย์เหล่านั้น พึงทราบว่า ติตถิยสาวก แปลว่า สาวกของเดียรถีย์. ผู้ที่ละความผูกพันทางฆราวาสแล้ว ถึงการบวชชื่อว่าปริพาชก. ที่พึ่ง การดำรง การบำรุง ชื่อว่า อัสสาสะ. เรี่ยวแรงชื่อว่าพละ.

บทว่า เยน ตุมฺเห ความว่า พวกเธอจงกล่าวอย่างนี้ด้วยอัสสาสะหรือพละใด. ในบทนี้ว่า ท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ธรรม ๔ ประการอันพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้นผู้รู้ ผู้เห็น เป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสแล้วมีอยู่ ดังนี้ มีเนื้อความโดยย่อดังนี้.