เพราะโลภตัวเดียวนี้เท่านั้นกล่าวว่า ราคะ ด้วยอำนาจแห่งความยินดี. ก็ชื่อว่าตัณหา ด้วยอำนาจการกระทำความทะยานอยาก. ชื่อว่าอุปาทาน ด้วยอรรถว่ายึดถือ. ชื่อว่าความยินดีและความยินร้าย ด้วยอำนาจคู่. ชื่อว่าปปัญจะ ด้วยอรรถว่าเกิดขึ้นแห่งกิเลสเครื่องเนิ่นช้า.

บัดนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าเมื่อจะทรงแสดงทิฏฐิวาทะอันเป็นรากเหง้าของกิเลสเหล่านี้ จึงตรัสว่า เทฺวมา ภิกฺขเว ทิฏฺฐิโย ดังนี้เป็นต้น.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ภวทิฏฺฐิ ได้แก่ ความเห็นว่าเที่ยง.

บทว่า วิภวทิฏฺฐิ ได้แก่ ความเห็นว่าขาดสูญ.