คำที่เหลือพึงทราบตามนัยที่กล่าวไว้แล้วในปฐวีวาระ.

บทว่า สุตํ หมายถึง ได้ยินด้วยมังสโสตบ้าง ทิพยโสตบ้าง. คำว่า สุตํ นั่นเป็นชื่อของสัททายตนะ.

บทว่า มุตํ ได้แก่ ทราบและรู้แล้วรับเอา. อธิบายว่า เข้าไปกระทบรับเอา. ท่านกล่าวอธิบายไว้ว่า รู้แจ้งในเพราะการประจวบกันแห่งอินทรีย์และอารมณ์ทั้งหลาย.

คำว่า มุตํ นั่น เป็นชื่อของคันธายตนะ รสายตนะและโผฏฐัพพายตนะ.