บทว่า มธุปิณฺฑิกํ ได้แก่ ขนมหวานมาก หรือขนมสัตตุที่ปรุงแล้ว.

บทว่า อเสจนกํ ได้แก่ อันพึงชื่นชูใจ คือรสที่ปรุงดี ซึ่งไม่ควรกล่าวว่า ในบรรดาเนยใส น้ำอ้อย น้ำผึ้งและน้ำตาลเป็นต้น ชื่อนี้น้อย สิ่งนี้มาก.

บทว่า เจตโส ได้แก่ ผู้มีชาตินักคิด.

บทว่า ทพฺพชาติโก คือ มีสภาพเป็นบัณฑิต.