เพราะท่านมันตานีบุตรปรากฏมีชื่อเสียงในชนบทนั้น เหมือนพระจันทร์และพระอาทิตย์ลอยเด่นอยู่ในท่ามกลางอากาศ. เพราะฉะนั้น ภิกษุเหล่านั้นเป็นประดุจฝูงนกยูง ได้ฟังเสียงเมฆก็เกาะกลุ่มประชุมกัน และเป็นดุจภิกษุผู้เริ่มทำคณะสาธยาย.

เมื่อจะกราบทูลถึงพระปุณณเถระผู้เป็นอาจารย์ของตนแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า ถึงจะมีปากก็ไม่พอที่จะกล่าวสรรเสริญคุณของพระเถระ จึงได้กล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า ปุณฺโณ นาม ภนฺเต อายสฺมา เป็นต้น.

บรรดาบทเหล่านั้น คำว่า ปุณฺโณ เป็นชื่อของพระเถระนั้น ก็เพราะท่านเป็นบุตรของมันตานีพราหมณีฉะนั้น จึงเรียกกันว่ามันตานีบุตร.

บทว่า สมฺภาวิโต ได้แก่ ยกย่องโดยกล่าวสรรเสริญคุณ.