บทว่า ตชฺชสฺส ได้แก่ สมควรแก่จิตนั้น.

บทว่า วิญฺญาณภาคสฺส ได้แก่ ส่วนแห่งวิญญาณ.

ท่านแสดงสัจจะ ๔ โดยอาการ ๑๒ ในคำว่า ยถาภูตสฺส เป็นต้น.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ตถาภูตสฺส ความว่า เกิดพร้อมด้วยจักขุวิญญาณ คือพรั่งพร้อมด้วยจักขุวิญญาณ.