ในบทนั้น กายกรรมและวจีกรรมย่อมได้ในการอยู่ร่วมกันต่อหน้า นอกนี้ย่อมได้ในการอยู่แยกกัน มโนกรรมได้ในที่ทั้งหมด.

จริงอยู่ เมื่ออยู่ร่วมกัน เตียงตั่งก็ดี ภัณฑะไม้ก็ดี ภัณฑะดินก็ดี อันใดที่คนหนึ่งเก็บไว้ไม่ดีในภายนอก เห็นสิ่งนั้นไม่ทำความดูหมิ่นว่า สิ่งนี้ใครใช้แล้วถือเอามาเก็บไว้ เหมือนที่ตนเก็บไว้ไม่ดี ก็หรือว่า ประคับประคองฐานที่ควรประคับประคอง ชื่อว่าเมตตากายกรรมต่อหน้า.

เมื่อคนหนึ่งหลีกไป เก็บเสนาสนะบริขารที่เขาเก็บไว้ไม่ดี หรือว่าเฝ้าดูที่ๆ ควรเฝ้า ชื่อว่าเมตตากายกรรมลับหลัง.

เมื่ออยู่ร่วมกัน ชื่อว่าเมตตาวจีกรรมต่อหน้า ย่อมมีในการทำมีอาทิอย่างนี้ว่า สัมโมทนียกถาอันไพเราะ ปฏิสันถาร สาราณิยกถา ธรรมกถา สรภัญญะ ถามปัญหาตอบปัญหากับพระเถระทั้งหลาย.