ก็เมื่อพระเถระหลีกไปกล่าวคุณมีอาทิว่า พระนันทิยเถระ พระกิมพิลเถระ เป็นสหายที่รักของเรา ถึงพร้อมด้วยศีลอย่างนี้ ถึงพร้อมด้วยอาจาระอย่างนี้ ชื่อว่าเมตตาวจีกรรมลับหลัง. ก็เมื่อประมวลมาอย่างนี้ว่า ขอพระนันทิยเถระ กิมพิลเถระผู้เป็นปิยมิตรของเรา จงเป็นผู้ไม่มีเวร จงเป็นผู้ไม่เบียดเบียน จงเป็นผู้มีความสุขเถิดดังนี้ ชื่อว่าเมตตามโนกรรมทั้งต่อหน้าทั้งลับหลัง.

บทว่า นานา หิ โข โน ภนฺเต กายา ความว่า ใครๆ ไม่อาจทำกายให้รวมกันได้ เหมือนขยำแป้งและดินเหนียว.

บทว่า เอญฺจ ปน มญฺเญจิตฺตํ ท่านแสดงว่า ส่วนจิตของพวกข้าพระองค์ ชื่อว่าเป็นอย่างเดียวกัน เพราะอรรถว่ารวมกัน ไม่ขาดสูญ ไม่ปราศจากกัน พร้อมเพรียงกัน.

ถามว่า ก็ภิกษุเหล่านั้นเก็บจิตของตน ประพฤติตามอำนาจจิตของท่าน นอกนี้อย่างไร.