บทว่า กินฺนุ โข มยํ อายสฺมโต ความว่า ภิกษุทั้งหลายอาศัยพระผู้มีพระภาคเจ้า บรรลุคุณมีบรรพชาเป็นต้นแล้ว ก็รังเกียจด้วยการกล่าวคุณของตน กล่าวแล้ว เพราะเป็นผู้ปรารถนาน้อยในมรรคผลที่บรรลุ.

บทว่า อิมาสญฺจ อิมาสญฺจ ได้แก่ โลกิยะและโลกุตตรธรรมมีปฐมฌานเป็นต้น.

บทว่า เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต ความว่า พระเถระกำหนดจิตด้วยจิตแล้วรู้อย่างนี้ว่า วันนี้ท่านผู้มีอายุของเรายังเวลาให้ล่วงไปด้วยโลกิยสมาบัติ วันนี้ยังเวลาให้ล่วงไปด้วยโลกุตตรสมาบัติ.

บทว่า เทวตาปิ เม ความว่า แม้พวกเทพดาบอกอย่างนี้ว่า ข้าแต่ท่านอนุรุทธะผู้เจริญ วันนี้พระนันทิยเถระผู้เป็นเจ้ายังเวลาให้ล่วงไปด้วยสมาบัตินี้ วันนี้พระกิมพิลเถระผู้เป็นเจ้ายังเวลาให้ล่วงไปด้วยสมาบัตินี้.