บทว่า นนฺทิ ได้แก่ ตัณหาครั้งแรก.

บทว่า ทุกฺขํ ได้แก่ เบญจขันธ์.

บทว่า มูลํ ได้แก่ รากเหง้า.

บทว่า อิติ วิทิตฺวา ความว่า เพราะทราบนันทิ (ความเพลิดเพลิน, ยินดี) ในภพครั้งแรกนั้นอย่างนี้ว่า เป็นมูลรากของทุกข์นี้.