บทว่า อภพฺโพ ตํ โปกฺขรณึ ปุน โอตริตุํ ท่านแสดงว่า ปูชื่อว่าเดินไม่ได้ เพราะก้ามหักหมด ไม่อาจลงสู่สระโบกขรณีนั้นได้ จึงเป็นเหยื่อของกาและเหยี่ยวเป็นต้นในที่นั้นเอง.

บทว่า วิสูกายิกานิ คือ ทิฏฐิอันเป็นเสี้ยนหนาม.

บทว่า วิเสวิตานิ คือ ประพฤติด้วยทิฏฐิ.

บทว่า วิปฺผนฺทิตานิ คือ ความดิ้นรนด้วยทิฏฐิ.