บทว่า พฺรูเหนฺติ คือ ให้เจริญ.

บทว่า เมเทนฺติ คือ ทำให้เกิดมันข้น.

บทว่า ปุริมํ ปหาย ได้แก่ เลิกการทำความลำบากอย่างก่อน.

บทว่า ปุจฺฉา อุปจินนฺติ ความว่า ให้อิ่มหนำคือให้เจริญด้วยของควรเคี้ยวอันประณีตเป็นต้น.