บทว่า อภินิคฺคณฺเหยฺยํ คือ พึงข่ม.

บทว่า อภินิปฺปีเฬยฺยํ คือ พึงบีบคั้น.

บทว่า อภินิสนฺตาเปยฺยํ ความว่า พึงทำให้เดือดร้อนแล้วทำลาย ย่ำยีด้วยความเพียร.

บทว่า สารทฺโธ คือ มีกายกระวนกระวาย.