"โข" เป็นนิบาตลงในอรรถอวธารณะ คือเป็นเพียงทำบทให้เต็ม. พึงทราบอธิบายในข้อนี้อย่างนี้ว่า ได้ฟังแล้วด้วยอวธารณะ อรรถในที่นี้เท่านั้น อันตรายแห่งการฟังไรๆ ไม่ได้มีแก่พวกเขา. ด้วยการทำให้บทเต็มก็เพียงให้พยัญชนะมีความสละสลวยเท่านั้น.

บัดนี้ เมื่อจะประกาศข้อความที่ได้ฟังนั้น. ท่านจึงได้กล่าวว่า "เออนี่ แน่ะ เขาว่าพระสมณโคดม" ดังนี้เป็นต้น. พึงทราบว่า ชื่อว่าสมณะ เพราะระงับบาป.

ในบทเหล่านั้น "ขลุ" เป็นนิบาตลงในอรรถว่าฟังตาม. "โภ" เป็นคำร้องเรียกกันและกันของพวกนั้น. "โคดม" เป็นคำแสดงด้วยพระโคตรของพระผู้มีพระภาคเจ้า ฉะนั้น ในคำเหล่านี้ว่า "นี่แน่ะ เขาว่าพระสมณโคดม" จึงพึงเห็นความหมายอย่างนี้ว่า "นี่แน่ะท่าน เขาเล่ากันว่า พระสมณะผู้เป็นโคตมโคตร"

ส่วนคำว่า "โอรสศากยะ" นี้เป็นคำแสดงตระกูลอันสูงของพระผู้มีพระภาคเจ้า.