คำว่า "ผู้มีอายุก็แล ย่อมเสวยความรู้สึกใด" คือ ความรู้สึกย่อมเสวยอารมณ์ใด แม้ความรู้สึกก็ย่อมจำอารมณ์นั้นเหมือนกัน. คำว่า "ย่อมรู้จำอารมณ์ใด" หมายความว่า ความรู้จำ ย่อมรู้จำอารมณ์ใด แม้ความรู้แจ้ง ก็ย่อมรู้แจ้งอารมณ์นั้นเหมือนกัน.

คราวนี้ พึงทราบความแตกต่างและความไม่แตกต่างในคำเหล่านี้ คือ "ย่อมรู้จำ ย่อมรู้แจ้ง ย่อมรู้ชัด" ในคำทั้ง ๓ นั้น ต่างกันแต่เพียงคำนำหน้า (อุปสรรค) เท่านั้น.

ส่วนบทว่า "ย่อมรู้" ไม่มีความแตกต่างกัน. แม้ในอรรถว่ารู้ของบทนั้นก็พึงทราบความแตกต่างกัน.

จริงอยู่ ความรู้จำสักแต่ว่ารู้จำอารมณ์ด้วยอำนาจสีเขียวเป็นต้นเท่านั้น ไม่อาจให้ถึงการแทงทะลุลักษณะทั้งสาม คือไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ไม่ใช่ตัวตนได้.