[๕๙] บทว่า สปฺปฏิปุคฺคโล (คนผู้เท่าเทียมกัน) คือคนตรงกันข้ามที่เท่าเทียม.

คำว่า เท่าเทียมกัน คือ ต้องอาบัติเหมือนกัน.

คำว่า คนตรงกันข้าม คือ ผู้เป็นโจทก์.

ภิกษุนี้ต้องการให้ฟ้องโดยภิกษุที่ต้องอาบัติเหมือนกัน (เพราะว่า) เธอเข้าใจว่า อาจจะพูด (ค้าน) ได้ว่า ท่านเองก็ต้องอาบัตินี้ ก่อนอื่นท่านจงทำคืนอาบัตินั้น ภายหลังจึงฟ้องผม.