บทว่า ตถา ตถา นี้ ก็มีเนื้อความบ่งถึงกาลเหมือนกัน.

มีคำอธิบายไว้ว่า ในกาลนั้นๆ.

อาชีวกนั้นคิดโดยอนุโลมตามที่ได้ศึกษามา แต่อีกคนหนึ่ง (นายสมิติ) ถากตรงที่อาชีวกคิดนั่นแหละ ในขณะที่เขาคิด.

บทว่า อตฺตมโน (ชอบใจ) คือ ถูกใจตน ได้แก่ดีใจ. หมายความว่า มีปีติและโสมนัสจับใจ.