[๗๘] พึงทราบวินิจฉัยในวาระที่ ๕ ต่อไป

บทว่า อรติรติสโห อสฺสํ ความว่า เราพึงเป็นผู้อดทนต่อความยินร้ายและความยินดี คือพึงเป็นผู้ไม่ถูกความยินร้ายเป็นต้น ครอบงำ ท่วมทับ.

ก็ในคำว่า อรติรติสโห นี้ ความเบื่อหน่ายในธรรมที่เป็นกุศลอันยิ่ง (และ) ในเสนาสนะอันสงัด ชื่อว่าอรติ. ความยินดีในกามคุณ ๕ ชื่อว่ารติ.

บทว่า น จ มํ อรติ สเหยฺย ความว่า ก็ความยินร้ายพึงครอบงำคือย่ำยีได้แก่ท่วมทับเราไม่ได้.