เอวํ ชานาตีติ ทีฆรตฺตํ สมาปนฺโน, น อิตฺตรสมาปนฺโนติ ชานาติ. อนจฺฉริยํ เจตํ. ยํ ตถาคตสฺส เอตรหิ สพฺพญฺญุตํ ปตฺตสฺส ทีฆรตฺตํ อาชีวฏฺฐมกสีลํ ปริสุทฺธํ ภเวยฺย. ตสฺส ๒- โพธิสตฺตกาเลปิ ๓- เอวํ อโหสิ.

อตีเต กิร คนฺธารราชา จ เวเทหราชา จ เทฺวปิ สหายกา หุตฺวา กาเมสุ อาทีนวํ ทิสฺวา รชฺชานิ ปุตฺตานํ นิยฺยาเตตฺวา อิสิปพฺพชฺชํ ปพฺพชิตฺวา เอกสฺมึ อรญฺญคามเก ปิณฺฑาย จรนฺติ, ปจฺจนฺโต จ ๔- นาม ทุลฺลภโลโณ โหติ, ตโต อโลณํ ยาคุํ ลภิตฺวา เอกิสฺสาย สาลาย นิสีทิตฺวา ปิวนฺติ, อนฺตรนฺตเร มนุสฺสา โลณจุณฺณํ อาหริตฺวา เทนฺติ, เอกทิวสํ เอโก เวเทหิสิสฺส ปณฺเณ ปกฺขิปิตฺวา โลณจุณฺณํ อทาสิ, เวเทโห อิสิ ๕- คเหตฺวา อุปฑฺฒํ คนฺธาริสิสฺส สนฺติเก ฐเปตฺวา อุปฑฺฒํ อตฺตโน สนฺติเก ฐเปสิ, ตโต โถกํ ปริภุตฺตาวเสสํ ทิสฺวา "มา อิทํ นสฺสี"ติ ปณฺเณน เวเฐตฺวา ติณคหเน ฐเปสิ, ปุน เอกสฺมึ ทิวเส ยาคุปานกาเล สตึ กตฺวา โอโลเกนฺโต ตํ ทิสฺวา คนฺธาริสึ อุปสงฺกมิตฺวา "อิโต โถกํ คณฺหถ อาจริยา"ติ อาห. กุโต เต ลทฺธํ เวเทหิสีติ. ตสฺมึ ทิวเส ปริภุตฺตาวเสสํ มา นสฺสี"ติ มยา ฐปิตนฺติ. คนฺธาริสิ คเหตุํ น อิจฺฉติ, อโลณกํเยว ยาคุํ ปิวิตฺวา เวเทหํ อิสึ อโวจ:-

@๔ ฉ.ม. จ-สทฺโท น ทิสฺสติ ๕ ฉ.ม. เวเทหิสิ. เอวมุปริปิ

เล่มที่ ๑๒ มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์๑,๐๑๒

ที่มาและฉบับอื่นของ “๗. วีมังสกสูตร”