อถ ทุติยสฺสาติ อิมสฺมึ ปน วาเร เอส สงฺเขโป, สเจ โส ภิกฺขุ ยนฺนูนาหํ ฯเปฯ วีตินาเมยฺยนฺติ จินฺเตนฺโต เอวมฺปิ จินฺเตยฺย, ปพฺพชิเตน โข พาฬมิคากุเล อรญฺเญ เภสชฺชํ วิย ปญฺจกามคุณพาฬากุเล คาเม ปิณฺฑปาโตปิ ทุกฺขํ ปริเยสิตุํ. อยมฺปน ปิณฺฑปาโต อิติ ปริเยสนาทีนววิมุตฺโต จ สุคตาติริตฺโต จาติ อุภโต สุชาตขตฺติยกุมาโร วิย โหติ, เยหิ จ ปญฺจหิ การเณหิ ปิณฺฑปาโต น ปริภุญฺชิตพฺโพ โหติ. เสยฺยถีทํ, ปุคฺคลํ ครหิตฺวา น ปริภุญฺชิตพฺโพ โหติ "อลชฺชีปุคฺคลสฺส สนฺตโก"ติ. อปริสุทฺธอุปฺปตฺติตาย น ปริภุญฺชิตพฺโพ โหติ "ภิกฺขุนีปริปาจนอสนฺตสมฺภาวนุปฺปนฺโน"ติ. สามิกานุกมฺปาย น ปริภุญฺชิตพฺโพ โหติ "ปิณฺฑปาตสามิโก ภิกฺขุ ชิฆจฺฉิโต"ติ. โส ธาโต ตสฺเสว อนฺเตวาสิกาทีสุ อนุกมฺปาย น ปริภุญฺชิตพฺโพ โหติ "อนฺเตวาสิกา อญฺเญ วา ตปฺปฏิพทฺธา ชิฆจฺฉิตา"ติ. เตปิ ธาตา สุหิตา, อปิจ โข อสฺสทฺธตาย น ปริภุญฺชิตพฺโพ โหติ "ปิณฺฑปาตสามิโก ภิกฺขุ อสฺสทฺโธ"ติ. เตหิ จ การเณหิ อยํ วิมุตฺโต.

@จงฺกีสุตฺต ๓ ขุ.ชา. ติก. ๒๗/๓๘๓/๑๐๕ ปทุมชาตก (สฺยา) ๔ ฉ.ม. วีตินาเมมิ อสฺสทฺโธ"ติ. เตหิ จ การเณหิ อยํ วิมุตฺโต. ภควา หิ ลชฺชีนํ อคฺโค. ปริสุทฺธุปฺปตฺติโก ปิณฺฑปาโต, ภควา จ ธาโต สุหิโต, ปจฺจาสึสโกปิ จญฺโญ ปุคฺคโล นตฺถิ, เย โลเก สทฺธา, ภควา เตสํ อคฺโคติ เอวํ จินฺเตตฺวา จ โส ตํ ปิณฺฑปาตํ ภุญฺชิตฺวา ฯเปฯ วีตินาเมยฺย. เอตฺตาวตา โยปิ อภุญฺชิตฺวา สมณธมฺมํ กโรติ, โสปิ ภุญฺชิตพฺพกเมว ปิณฺฑปาตํ น ภุตฺโต โหติ, โยปิ ภุญฺชิตฺวา สมณธมฺมํ กโรติ, โสปิ ภุญฺชิตพฺพกเมว ภุตฺโต โหติ. นตฺถิ ปิณฺฑปาเต วิเสโส. ปุคฺคเล ปน อตฺถิ วิเสโส. ตสฺมา ตํ ทสฺเสนฺโต กิญฺจาปิ โสติ อิธมาห.

ตตฺถ กิญฺจาปีติ อนุชานนปสํสนตฺเถ นิปาโต. กึ อนุชานาติ? ตสฺส ภิกฺขุโน ตํ อนวชฺชปริโภคํ. กึ ปสํสติ? ภุญฺชิตฺวา สมณธมฺมกรณํ. อิทํ วุตฺตํ โหติ, ยหิปิ โส ภิกฺขุ เอวํ ภุญฺชิตพฺพเมว ภุญฺชิตฺวา กาตพฺพเมว กเรยฺย. อถ โข อสุเยว เม ปุริโม ภิกฺขูติ โย ปุริโม ภิกฺขุ ตมปิ ปิณฺฑปาตํ ปฏิกฺขิปิตฺวา สมณธมฺมํ กโรติ, โสเยว มม ทฺวีสุ สูเรสุ สูรตโร วิย ทฺวีสุ ปณฺฑิเตสุ ปณฺฑิตตโร วิย จ ปุชฺชตโร จ ปาสํสตโร จ, ทุติยภิกฺขุโต อติเรเกน ปูชนีโย ปสํสนีโย จาติ วุตฺตํ โหติ.

เล่มที่ ๑๒ มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์๑๗๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๓. ธรรมทายาทสูตร”