@มหาโควินฺทปพฺพชฺชา ๗ ที. ปาฏิ. ๑๑/๑๗๔/๑๐๗ พฺรหฺมจริยปริปูราทิกถา

@๘ ขุ. ชา. เอกก. ๒๗/๘/๓ คามณิชาตก (สฺยา)

ตปสฺสี สุทํ โหมีติ สุทนฺติ นิปาตมตฺตํ, ตปนิสฺสิตโก โหมีติ อตฺโถ. ปรมตปสฺสีติ ปรโม ตปสฺสี, ตปนิสฺสิตกานํ อุตฺตโม. ลูโข สุทํ โหมีติ ลูโข โหมิ. เชคุจฺฉีติ ปาปเชคุจฺฉิโก. ปวิวิตฺโต สุทํ โหมีติ ปวิวิตฺโต อหํ โหมิ. ตตฺรสฺสุ เม อิทํ สาริปุตฺตาติ ตตฺร จตุรงฺเค พฺรหฺมจริเย อิทํ มม ตปสฺสิตาย โหติ, ตปนิสฺสิตกภาเว มยฺหํ อิทํ อเจลกาทิตปสฺสิตกตํ โหตีติ ทสฺเสติ.

ตตฺถ อเจลโกติ นิจฺเจโล นคฺโค. มุตฺตาจาโรติ วิสฏฺฐาจาโร, อุจฺจารกมฺมาทีสุ โลกิยกุลปุตฺตาจาเรน วิรหิโต, ฐิตโกว อุจฺจารํ กโรมิ, ปสฺสาวํ กโรมิ, ขาทามิ ภุญฺชามิ จ. หตฺถาวเลขโนติ ๑- หตฺเถ ปิณฺฑมฺหิ นิฏฺฐิเต ๒- ชิวฺหาย หตฺถํ อวลิขามิ, ๓- อุจฺจารํ วา กตฺวา หตฺถสฺมึเยว ทณฺฑกสญฺญี หุตฺวา หตฺเถน อวลิขามีติ ทสฺเสติ. เต กิร ทณฺฑกํ สตฺโตติ ปญฺญเปนฺติ, ตสฺมา เตสํ ปฏิปทํ ปูเรนฺโต เอวมกาสิ. ภิกฺขาคหณตฺถํ เอหิ ภนฺเตติ ๔- วุตฺโต น เอตีติ น เอหิภทฺทนฺติโก. เตนหิ ติฏฺฐ ติฏฺฐ ภนฺเตติ ๕- วุตฺโตปิ น ติฏฺฐตีติ น ติฏฺฐภทฺทนฺติโก. ตทุภยํปิ ติตฺถิยา จ ๖- เอตสฺส วจนํ กตํ ภวิสฺสตีติ น กโรนฺติ. อหํปิ เอวํ อกาสินฺติ ทสฺเสติ. อภิหตนฺติ ปุเรตรํ คเหตฺวา อาหฏภิกฺขํ. อุทฺทิสฺส กตนฺติ อิมํ ตุเมฺห อุทฺทิสฺส กตนฺติ เอวํ อาโรจิตภิกฺขํ. น นิมนฺตนนฺต อสุกนฺนาม กุลํ วา วีถึ วา คามํ วา ปวิเสยฺยาถาติ เอวํ นิมนฺติตภิกฺขํปิ น สาทิยามิ น คณฺหามิ.

เล่มที่ ๑๒ มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์๕๗๕

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. มหาสีหนาทสูตร”