ตตฺรายํ อธิปฺปาโย:- ภิกฺขเว อหํ เอวรูเปสุ สนฺตปณีเตสุ ธมฺเมสุ ฉนฺทราคปฺปหานํ วทามิ, กึ ปน อิมสฺมึ อสทฺธมฺเม คามธมฺเม วสลธมฺเม ทุฏฺฐุลฺเล โอทกนฺติเก, ยตฺถ อยํ อริฏฺโฐ โมฆปุริโส นิทฺโทสสญฺญี ปญฺจสุ กามคุเณสุ ฉนฺทราคํ นาลํ อนฺตรายายาติ วทติ, อริฏฺเฐน วิย น ตุเมฺหหิ มยฺหํ สาสเน กลลํ วา กจวโร วา ปกฺขิปิตพฺโพติ เอวํ ภควา อิมินาปิ โอวาเทน อริฏฺฐํเยว นิคฺคณฺหาติ.

[๒๔๑] อิทานิ โย ปญฺจสุ ขนฺเธสุ ติวิธคาหวเสน อหํ มมนฺติ คณฺหาติ, โส มยฺหํ สาสเน อยํ อริฏฺโฐ วิย กลลํ วา กจวรํ วา ปกฺขิปตีติ ทสฺเสนฺโต ฉยิมานิ ภิกฺขเวติอาทิมาห. ตตฺถ ทิฏฺฐิฏฺฐานานีติ ทิฏฺฐิปิ ทิฏฺฐิฏฺฐานํ, ทิฏฺฐิยา อารมฺมณํปิ ทิฏฺฐิฏฺฐานํ, ทิฏฺฐิยา ปจฺจโยปิ. รูปํ เอตํ มมาติอาทีสุ

เล่มที่ ๑๒ มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์๖๘๒

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. อลคัททูปมสูตร”