กิจฺเฉนาติ ทุกฺเขน, น ทุกฺขาย ปฏิปทาย. พุทฺธานํ หิ จตฺตาโรปิ มคฺคา สุขาปฏิปทาว โหนฺติ. ปารมีปูรณกาเล ปน สราคสโทสสโมหสฺเสว สโต

ปฏิโสตคามินฺติ นิจฺจาทีนํ ปฏิโสตํ อนิจฺจํ ทุกฺขํ อนตฺตา อสุภนฺติ เอวํ คตํ จตุสจฺจธมฺมํ. ราครตาติ กามราเคน ภวราเคน ทิฏฺฐิราเคน จ รตา. น ทกฺขนฺตีติ อนิจฺจํ ทุกฺขมนตฺตา อสุภนฺติ อิมินา สภาเวน น ปสฺสิสฺสนฺติ, เต อปสฺสนฺเต โก สกฺขิสฺสติ เอวํ คาหาเปตุํ. ตโมกฺขนฺเธน อาวุตาติ อวิชฺชาราสินา อชฺโฌตฺถตา.

[๒๘๒] อปฺโปสฺสุกฺกตายาติ นิรุสฺสุกฺกภาเวน, อเทเสตุกามตายาติ อตฺโถ. กสฺมา ปนสฺส เอวํ จิตฺตํ นมิ, นนุ เอส มุตฺโต โมเจสฺสามิ, ติณฺโณ ตาเรสฺสามีติ.

เล่มที่ ๑๒ มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์๗๖๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “๖. ปาสราสิสูตร”