Sīlavantehi sabrahmacārīhi sādhāraṇabhogīti ettha sādhāraṇabhogino idaṃ lakkhaṇaṃ, yaṃ yaṃ paṇītaṃ labhati, taṃ taṃ neva lābhena lābhaṃ jigiṃsanāmukhena gihīnaṃ deti, na attanā paribhuñjati, paṭiggaṇhantova saṃghena dhāraṇaṃ hotūti gahetvā gaṇḍiṃ paharitvā paribhuñjitabbaṃ saṃghasantakaṃ viya passati. Imaṃ pana sāraṇīyadhammaṃ ko pūreti, ko na pūretīti. Dussīlo tāva na pūreti, na hi tassa santakaṃ sīlavantā gaṇhanti, parisuddhasīlo pana vattaṃ akhaṇḍento pūreti.

Tatrīdaṃ vattaṃ:- yo hi odissakaṃ katvā mātu vā pitu vā ācariyūpajjhāyādīnaṃ vā deti, so dātabbaṃ deti, sāraṇīyadhammo panassa na hoti, palibodhajagganaṃ nāma hoti, sāraṇīyadhammo hi muttapalibodhasseva vaṭṭati, tena pana odissakaṃ dentena gilānagilānūpaṭṭhākaāgantukagamikānaṃ ceva navapabbajitassa ca saṅghāṭipattaggahaṇaṃ ajānantassa dātabbaṃ. Etesaṃ datvā avasesaṃ therāsanato paṭṭhāya thokaṃ thokaṃ adatvā yo yattakaṃ gaṇhāti, tassa ca tattakaṃ dātabbaṃ. Avasiṭṭhe asati puna piṇḍāya caritvā therāsanato paṭṭhāya yaṃ yaṃ paṇītaṃ, taṃ taṃ datvā sesaṃ paribhuñjitabbaṃ, "sīlavantehī"ti evaṃ vacanato dussīlassa adātuṃpi vaṭṭati.

Ayaṃ pana sāraṇīyadhammo susikkhitāya parisāya supūro hoti, no asikkhitāya parisāyapi. Susikkhitāya hi parisāya yo aññato labhati, so na gaṇhāti, aññato alabhantopi pamāṇameva gaṇhāti, na atirekaṃ. Ayaṃ ca pana sāraṇīyadhammo evaṃ punappunaṃ piṇḍāya caritvā laddhaṃ laddhaṃ dentassāpi dvādasahi vassehi pūrati, na tato oraṃ. Sace hi dvādasamepi vasse sāraṇīyadhammapūrako piṇḍapātapūraṃ pattaṃ āsanasālāyaṃ ṭhapetvā nahāyituṃ gacchati, saṃghatthero ca kasseso pattoti. Sāraṇīyadhammapūrakassāti vutte "āharatha nan"ti sabbaṃ piṇḍapātaṃ vicāretvā

เล่มที่ ๑๒ มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์๑,๐๕๗

ที่มาและฉบับอื่นของ “๘. โกสัมพิยสูตร”