@3 Sī. aṭṭhisaṃghātaghaṭitā Uṭṭhāya sīhavijambhitaṃ vijambhitvā kesarabhāraṃ vidhunitvā tikkhattuṃ sīhanādaṃ naditvā gocarāya pakkamati, catutthajjhānaseyyā pana tathāgataseyyāti vuccati. Tāsu idha sīhaseyyā āgatā, ayañhi tejussadairiyāpathattā uttamaseyyā nāma. Pādena pādanti dakkhiṇapādena vāmapādaṃ. Accādhāyāti atiādhāya īsakaṃ atikkamma ṭhapetvā, gopphakena hi gopphake, jāṇunā jāṇumhi saṅghaṭṭiyamāne abhiṇhaṃ vedanā uppajjati, cittaṃ ekaggaṃ na hoti, seyyā aphāsukā hoti. Yathā pana na saṅghaṭṭeti, evaṃ atikkamma ṭhapite vedanā nuppajjati, cittaṃ ekaggaṃ hoti, seyyā phāsukā hoti, tasmā evamāha.

[425] Abhijjhaṃ loketiādi cūḷahatthipade vitthāritaṃ.

[426] Yā panāyaṃ seyyathāpi bhikkhaveti upamā vuttā. Tattha iṇamādāyāti vaḍḍhiyā dhanaṃ gahetvā. Byantīkareyyāti vigatantāni kareyya, yathā nesaṃ kākaṇikamattopi pariyanto nāma nāvasissati, evaṃ kareyya, sabbaso paṭiniyyāteyyāti attho. Tatonidānanti ānaṇyanidānaṃ, so hi anaṇomhīti āvajjanto balavapāmojjaṃ labhati, balavasomanassamadhigacchati, tena vuttaṃ "labhetha pāmojjaṃ, adhigaccheyya somanassan"ti.

เล่มที่ ๑๒ มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์๙๕๒

ที่มาและฉบับอื่นของ “๙. มหาอัสสปุรสูตร”