บทว่า สุกฺกวิปากํ คือ มีวิบากขาว เพราะทำให้บังเกิดในสวรรค์.

บทว่า กณฺหสุกฺกํ คือ กรรมที่คละกัน.

บทว่า กณฺหสุกฺกวิปากํ คือ มีสุขและทุกข์เป็นวิบาก.

แท้จริง บุคคลทำกรรมคละกันแล้วเกิดในกำเนิดสัตว์ดิรัจฉาน ในตำแหน่งช้างมิ่งมงคลเป็นต้นด้วยอกุศลกรรม ก็เสวยสุขในปวัตติกาลด้วยกุศลกรรม. แม้เขาเกิดในราชตระกูลด้วยกุศลกรรม ก็เสวยทุกข์ในปวัตติกาลด้วยอกุศลกรรม. กรรมคือเจตนาในมรรค ๔ อันกระทำให้สิ้นกรรมทรงประสงค์เอาว่า กรรมไม่ดำไม่ขาว.