สองบทว่า ทิฏฺเฐว ธมฺเม คือ ในอัตภาพนี้นี่แล.

บทว่า สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา คือ กระทำให้ประจักษ์ด้วยปัญญาด้วยตัวเอง. อธิบายว่า ผู้ไม่มีผู้อื่นเป็นปัจจัย (ไม่ต้องเชื่อผู้อื่น).

บทว่า อุปสมฺปชฺช วิหาสิ คือ บรรลุแล้วให้ถึงพร้อมแล้วอยู่. ผู้อยู่อย่างนี้แลรู้ยิ่งว่า ชาติสิ้นแล้ว ฯลฯ.

พระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้นทรงแสดงปัจจเวกขณภูมิ (ญาณ) แก่เสนิยะนั้นอย่างนี้แล้ว เพื่อทรงให้เทศนาจบลงด้วยยอดคือพระอรหัต. ท่านจึงกล่าวว่า ก็ท่านเสนิยะเป็นพระอรหันต์องค์หนึ่งในบรรดาพระอรหันต์ทั้งหลาย.