บทว่า กสฺส โข นาม แก่ใครหนอ คือเธอจำโอรัมภาคิยสังโยชน์ที่เราแสดงแก่ใคร คือแก่เทวดา หรือแก่มนุษย์. เธอผู้เดียวเท่านั้นได้ฟัง ใครๆ อื่นมิได้ฟังหรือ.

บทว่า อนุเสติ ย่อมนอนตาม คือชื่อว่าย่อมนอนตาม เพราะยังละไม่ได้. ชื่อว่าสังโยชน์ คือการนอนตาม.

อนึ่ง ในบทนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสถึงสังโยชน์. แม้พระเถระก็พยากรณ์สังโยชน์เท่านั้น. แม้เมื่อเป็นเช่นนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงยกโทษในวาทะของใคร.

เพราะเหตุไร จึงทรงยกโทษพระเถระนั้นเล่า.