แม้ในบทที่เหลือก็มีนัยนี้เหมือนกัน.

บทว่า อริยํ จกฺขุํ จักษุประเสริฐ คือวิปัสสนาญาณและมรรคญาณบริสุทธิ์.

บทว่า ปโหติ เพียงพอ คือสามารถ.

บทว่า เภสชฺชํ กเรยฺย พึงผสมยา คือพึงผสมยาถอนให้อาเจียน ยาถ่าย ยาหยอดตา ยาต้มเป็นต้น.