บทว่า อนภิสฺสโร ได้แก่ ไม่มีสรณะ คือเว้นจากความสามารถที่จะมีสรณะให้ยิ่งแล้วเบาใจ.

บทว่า อสฺสโก คือ ไม่มีของตน เว้นจากของที่เป็นของตน.

บทว่า สพฺพํ ปหาย คมนียํ ได้แก่ โลกจำต้องละสิ่งทั้งปวงที่กำหนดว่าเป็นของตนไป.

บทว่า ตณฺหาทาโส แปลว่า เป็นทาสแห่งตัณหา.