ภิกษุนั้นเป็นนิจ) ดุจมารดายินดีต่อบุตรผู้จาก

ไปนาน มาถึงในครั้งเดียวฉะนั้น เป็นผู้สำรวม

(มีศีล) เป็นผู้จำแนกทาน (มีจาคะ) จึงมาบังเกิด

รื่นเริงอยู่ในวิมาน.