๖. องฺคุลิมาลสุตฺตวณฺณนา

[๓๔๗] เอวมฺเม สุตนฺติ องฺคุลิมาลสุตฺตํ. ตตฺถ องฺคุลีนํ มาลํ ธาเรตีติ กสฺมา ธาเรติ? อาจริยวจเนน. ตตฺรายํ อนุปุพฺพิกถา:-

อยํ กิร โกสลรญฺโญ ปุโรหิตสฺส มนฺตานิยา นาม พฺราหฺมณิยา กุจฺฉิสฺมึ ปฏิสนฺธึ อคฺคเหสิ. พฺราหฺมณิยา รตฺติภาเค คพฺภวุฏฺฐานํ อโหสิ. ตสฺส มาตุกุจฺฉิโต นิกฺขมนกาเล สกลนคเร อาวุธานิ ปชฺชลึสุ, รญฺโญ มงฺคลสกุนฺโตปิ ๑- สิริสยเน ฐปิตา อสิลฏฺฐิปิ ปชฺชลิ. พฺราหฺมโณ นิกฺขมิตฺวา นกฺขตฺตํ โอโลเกนฺโต โจรนกฺขตฺเตน ชาโตติ รญฺโญ สนฺติกํ คนฺตฺวา สุขเสยฺยภาวํ ปุจฺฉิ.