เยน ภควา เตนุปสงฺกมีติ มยฺหํ มาตาปิตโร ปพฺพชฺชํ อนุชานมานา "ตยา กาเลน กาลํ อาคนฺตฺวา อมฺหากํ ทสฺสนํ ทาตพฺพนฺ"ติ วตฺวา อนุชานึสุ, ทุกฺกรการิกา โข ปน มาตาปิตโร, อหญฺจ เยนชฺฌาสเยน ปพฺพชิโต, โส เม มตฺถกํ ปตฺโต, อิทานิ ภควนฺตํ อาปุจฺฉิตฺวา อตฺตานํ มาตาปิตูนํ ทสฺเสสฺสามีติ จินฺเตตฺวา อาปุจฺฉิตุกาโม อุปสงฺกมิ. มนสากาสีติ "กึ นุ โข รฏฺฐปาเล คเต โกจิ อุปทฺทโว ภวิสฺสตี"ติ มนสิ อกาสิ. ตโต "ภวิสฺสตี"ติ ญตฺวา "สกฺขิสฺสติ นุ โข รฏฺฐปาโล ตํ มทฺทิตุนฺ"ติ โอโลเกนฺโต ตสฺส อรหตฺตปฺปตฺตึ ทิสฺวา "สกฺขิสฺสตี"ติ ญตฺวา อนุญฺญาสิ. ๑- เตน วุตฺตํ ยถา ภควา อญฺญาสิ ฯเปฯ กาลํ มญฺญสีติ.

มิคจีเรติ เอวํนามเก อุยฺยาเน. ตํ หิ รญฺญา "อกาเล สมฺปตฺตปพฺพชิตานํ ทินฺนเมว อิทํ, ยถาสุขํ ปริภุญฺชนฺตู"ติ เอวํ อนุญฺญาตเมว อโหสิ, ตสฺมา เถโร "มม อาคตภาวํ มาตาปิตูนํ อาโรเจสฺสามิ, เต เม ปาทโธวนอุโณฺหกปาทมกฺขนเตลาทีนิ เปสิสฺสนฺตี"ติ จิตฺตํปิ อนุปฺปาเทตฺวา อุยฺยานเมว ปาวิสิ. ปิณฺฑาย ปาวิสีติ ทุติยทิวเส ปาวิสิ.

มชฺฌิมายาติ สตฺตทฺวารโกฏฺฐกสฺส ฆรสฺส มชฺฌิเม ทฺวารโกฏฺฐเก, อุลฺลิขาเปตีติ กปฺปเกน เกเส ปหราเปติ. เอตทโวจาติ "อิเม สมณา อมฺหากํ ปิยปุตฺตกํ ปพฺพาเชตฺวา โจรานํ หตฺเถ นิกฺขิปิตฺวา วิย เอกทิวสํปิ น ทสฺสาเปนฺติ,

เล่มที่ ๑๓ มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์๓๓๕

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. รัฐปาลสูตร”