[๓๐๗] ตตฺถ ภิยฺโยว กาเม อภิปตฺถยนฺตีติ เอกํ ลภิตฺวา เทฺว ปตฺถยนฺติ, เทฺว ลภิตฺวา จตฺตาโรติ เอวํ อุตฺตรุตฺตรึ วตฺถุกามกิเลสกาเม ปตฺถยนฺติเยว.

ปสยฺหาติ สปตฺตคณํ ๑- อภิภวิตฺวา. สสาครนฺตนฺติ สทฺธึ สาครนฺเตน. โอรํ สมุทฺทสฺสาติ ยํ สมุทฺทสฺส โอรโต สกรฏฺฐํ, เตน อติตฺตรูโปติ อตฺโถ. น หตฺถีติ น หิ อตฺถิ.

อโห วตาโนติ อโห วต นุ, อยเมว วา ปาโฐ. อมราติ จาหูติ อมรํ อิติ จ อาหุ. อิทํ วุตฺตํ โหติ:- ยํ มตํ ญาตี ปริวาเรตฺวา กนฺทนฺติ, ตํ "อโห วต อมฺหากํ ภาตา มโต, ปุตฺโต มโต"ติอาทีนิปิ วทนฺติ.

เล่มที่ ๑๓ มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์๓๔๕

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. รัฐปาลสูตร”