Abhivādetvāti vanditvā. Tathāgataṃ hi disvā pasannāpi appasannāpi yebhuyyena vandantiyeva, appakā na vandanti. Kasmā? atiucce hi kule jāto agāraṃ ajjhāvasantopi vanditabboyevāti. Ayaṃ pana gahapati pasannattāva vandi, dassaneyeva kira pasanno. Āgamā nu khvidhāti āgamā nu kho idha.

[61] Sādhu sādhu bhante tapassīti dīghatapassissa sādhukāraṃ dento bhanteti bhagavantaṃ ālapati. Sacce patiṭṭhāyāti thusarāsimhi ākoṭitakhāṇuko viya acalanto vacīsacce patiṭṭhahitvā. Siyā noti bhaveyya amhākaṃ.

[62] Idhāti imasmiṃ loke. Assāti bhaveyya. Sītodakaṃ paṭikkhittoti nigantho sattasaññāya sītodakaṃ paṭikkhipati. Taṃ sandhāyetaṃ vuttaṃ. Manosattā nāma devāti manamhi sattā laggā laggitā. Manopaṭibaddhoti yasmā manamhi paṭibandho hutvā kālaṃ karoti, tasmā manosattesu devesu uppajjatīti dasseti. Tassa hi cittajarogo bhavissati. Tenassa uṇhodakaṃ pivituṃ vā hatthapādādi- dhovanatthāya vā attaparasiñcanatthāya vā upanetuṃ na vaṭṭati, rogo balavataro hoti. Sītodakaṃ vaṭṭati, rogaṃ vūpasameti. Ayaṃ pana uṇhodakameva paṭisevati, taṃ alabhamāno odanakañjikaṃ paṭisevati. Cittenapi sītodakaṃ pātukāmo ca paribhuñjitu- kāmo ca hoti. Tenassa manodaṇḍo tattheva bhijjati. So kāyadaṇḍavacīdaṇḍaṃ rakkhāmīti sītodakaṃ pātukāmo vā paribhuñjitukāmo vā sītodakameva dethāti vattuṃ na sahati. Tassa evaṃ rakkhitāpi kāyadaṇḍavacīdaṇḍā cutiṃ vā paṭisandhiṃ vā ākaḍḍhituṃ na sakkonti. Manodaṇḍo pana bhinnopi cutimpi paṭisandhimpi ākaḍḍhatiyeva. Iti naṃ bhagavā dubbalā kāyadaṇḍavacīdaṇḍā chavā lāmakā, manodaṇḍo balavā mahantoti vadāpesi.