บทว่า อุทฺธํ ปรามาสนฺติ ความว่า วาทะว่าสัญญาอันยังไม่มาถึง เรียกว่ากาลข้างหน้า พวกสมณพราหมณ์ย่อมหมายมั่นกาลอันยังไม่มาถึง คือวาทะว่า สังสาระ (การเวียนว่าย).

บทว่า อาสตฺตึเยว อภิวทนฺติ ความว่า ย่อมกล่าวการติดอยู่อย่างเดียว. บาลีว่า อาสตฺถึ ดังนี้ก็มี อธิบายว่า กล่าวถึงความทะยานอยาก.

บทว่า อิติ เปจฺจ ภวิสฺสาม ความว่า เราละไปแล้ว จักเป็นอย่างนี้. ในบทนี้พึงนำเอานัยอย่างนี้มาว่า เราจักเป็นกษัตริย์ จักเป็นพราหมณ์ ดังนี้.

บทว่า วาณิชูปมํ มญฺเญ ความว่า ย่อมปรากฏแก่เราเหมือนพ่อค้า คือ เช่นกับพ่อค้า.