พึงประกอบด้วยบททั้งหลายในที่ทั้งปวงอย่างนี้.

บทว่า อติสาโร ได้แก่ อภิวาทนะ.

บทว่า ตถา ตถา โวหรติ อปราปรํ ความว่า ภาชนะในชนบทของพวกเราเรียกว่าปาตี. ส่วนชนเหล่านี้กล่าวภาชนะนั้นว่าปัตตะ. จำเดิมแต่นั้น แก้คำพูดของชนบทกล่าวเนืองๆ ว่า ปัตตะ ปัตตะ ดังนี้เทียว.

แม้ในบทที่เหลือก็มีนัยนี้เช่นกัน.