บทว่า ปริสุทธํ ได้แก่ ปราศจากอุปกิเลส.

บทว่า ปริโยทาตํ ได้แก่ ประภัสสร.

บทว่า สุขนฺติปิ ปชานาติ ความว่า ย่อมรู้ชัดว่า เมื่อเราเสวยสุข ชื่อว่าเสวยสุขเวทนา.

แม้ในบททั้งสองที่เหลือก็นัยนี้เหมือนกัน.