พระสารีบุตรเถระก็เป็นอย่างนั้น สงเคราะห์บรรพชิตทั้งหลายในสำนักของตนหรือของภิกษุเหล่าอื่น ด้วยการสงเคราะห์ ๒ อย่าง ปฏิบัติบรรพชิตผู้ไข้ ชักชวนในกัมมัฏฐาน รู้ความเป็นพระโสดาบันแล้ว จำเดิมแต่กาลบรรพชิตเหล่านั้นออกจากภัยในอบายทั้งหลาย บัดนี้ ก็เป็นผู้ไม่สนใจในบรรพชิตเหล่านั้นว่า พวกเขาจักยังมรรคเบื้องสูงให้เกิดขึ้นด้วยการกระทำของบุรุษ เฉพาะตนแล้ว กล่าวสั่งสอนบรรพชิตใหม่ๆ เหล่าอื่น.

ฝ่ายพระมหาโมคคัลลานะสงเคราะห์บรรพชิตทั้งหลายในสำนักของตน หรือของภิกษุเหล่าอื่นเช่นนั้นเหมือนกัน ชักชวนในกัมมัฏฐาน ย่อมไม่ถึงความเป็นผู้ไม่สนใจในบรรพชิตทั้งหลาย แม้บรรลุแล้วซึ่งผล ๓ ในเบื้องต่ำ.

ทราบว่า เพราะเหตุไร พระมหาโมคคัลลานะนั้นจึงมีความคิดอย่างนี้.

สมดังพระดำรัสที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ว่า