บทว่า ธมฺมเนตฺติ สมนุมชฺชิตพฺพา ความว่า สายเชือกคือธรรม พึงพิจารณา คือพึงขัดสีสอบสวนด้วยญาณ ก็แบบธรรมนี้นั้น ท่านกล่าวว่า มาแล้วในมหาวัจฉโคตตสูตรอย่างนี้ว่า วัจฉะ ดังนั้นแล ธรรม ๑๐ ประการนี้เป็นอกุศล ธรรม ๑๐ ประการนี้เป็นกุศล ดังนี้. แบบธรรมนั้นจะเป็นอย่าง (ที่ตรัสไว้ในพระสูตร) นี้ หรือเป็นธรรมและวินัยที่ตรัสไว้ในที่นี้ก็ได้.

บทว่า ยถา ตตฺถ สเมติ ความว่า ย่อมลงกันในแบบแห่งธรรมนั้นด้วยประการใด คือธรรมย่อมเป็นธรรม อธรรมย่อมเป็นอธรรม วินัยย่อมเป็นวินัย และอวินัยย่อมเป็นอวินัย.

ในบทว่า ตถา ตํ นี้ ความว่า อธิกรณ์นั้นพึงระงับโดยประการนั้น.

ในบทว่า เอกจฺจานํ อธิกรณานํ ดังนี้ ในที่นี้ทรงแสดงเฉพาะวิวาทาธิกรณ์ไว้อย่างเดียว. ส่วนสัมมุขาวินัย ย่อมไม่ได้ในอธิกรณ์ไรๆ หามิได้.