๔. พักกุลัตเถรัจฉริยัพภูตสูตร

๔. พกฺกุลตฺเถรจฺฉริยพฺภุตสุตฺตวณฺณนา ๑-

[๒๐๙] เอวมฺเม สุตนฺติ พกฺกุลตฺเถรจฺฉริยพฺภุตสุตฺตํ. ตตฺถ พกฺกุโลติ ยถา ทฺวาวีสติ ทฺวตฺตึสาติอาทิมฺหิ วตฺตพฺเพ พาวีสติ พาตฺตึสาติอาทีนิ วุจฺจนฺติ, เอวเมว ทฺวิกุโลติ ทฺวกฺกุโลติ วา ๒- วตฺตพฺเพ พกฺกุโลติ วุตฺตํ. ตสฺส หิ เถรสฺส เทฺว กุลานิ อเหสุํ.

โส กิร เทวโลกา จวิตฺวา โกสมฺพินคเร นาม มหาเสฏฺฐิกุเล นิพฺพตฺโต. ตเมนํ ปญฺจเม ทิวเส เสสํ นฺหาเปตฺวา คงฺคากีฬํ อกํสุ. ธาติยา ๓- ทารกํ อุทเก นิมฺมุชฺชนุมฺมฺุชฺชนวเสน กีฬาเปนฺติยา เอโก มจฺโฉ ทารกํ ทิสฺวา "ภกฺโข เม อยนฺ"ติ มญฺญมาโน มุขํ วิวริตฺวา อุปคโต, ธาตี ๔- ทารกํ ฉฑฺเฑตฺวา ปลาตา, มจฺโฉ ตํ คิลิ, ปุญฺญวา สตฺโต ทุกฺขํ น ปาปุณิ, สยนคพฺภํ ปวิสิตฺวา นิปนฺโน วิย อโหสิ. มจฺโฉ ทารกสฺส เตเชน ตตฺตกปาลํ ๕- คิลิตฺวา ทยฺหมาโน วิย เวเคน ตึสโยชนมคฺคํ ๖- คนฺตฺวา พาราณสินครวาสิโน มจฺฉพนฺธสฺส ชาลํ ปาวิสิ, มหามจฺฉา นาม ชาเล พทฺธา ปหริยมานา ๗- มรนฺติ. อยํ ปน ทารกสฺส เตเชน ชาลโต นีหตมตฺโตว มโต. มจฺฉพนฺธา จ มหนฺตํ มจฺฉํ ลภิตฺวา ผาเลตฺวา วิกฺกิณนฺติ, ตํ ปน ทารกสฺส อานุภาเวน อผาเลตฺวา สกลเมว กาเชน หริตฺวา สหสฺเสน เทมาติ วทนฺตา นคเร วิจรึสุ. โกจิ น คณฺหาติ.

ตสฺมึ ปน นคเร อปุตฺตกํ อสีติโกฏิวิภวํ เสฏฺฐิกุลํ อตฺถิ. ตสฺส ทฺวารมูลํ ปตฺวา "กึ คเหตฺวา เทถา"ติ วุตฺตา กหาปณนฺติ อาหํสุ. เตหิ กหาปณํ ทตฺวา คหิโต, เสฏฺฐิภริยาปิ อญฺเญสุ ทิวเสสุ มจฺเฉ น เกลายติ, ตํ ทิวสํ ปน มจฺฉํ ผลเก ฐเปตฺวา สยเมว ผาเลสิ, มจฺฉญฺจ นาม กุจฺฉิโต ผาเลนฺติ, สา ปน ปิฏฺฐิโต ผาเลนฺตี มจฺฉกุจฺฉิยํ สุวณฺณวณฺณํ ทารกํ ทิสฺวา "มจฺฉกุจฺฉิยํ เม ปุตฺโต ลทฺโธ"ติ นาทํ นทิตฺวา ทารกํ

เล่มที่ ๑๔ มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์๑๙๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “๔. พักกุลัตเถรัจฉริยัพภูตสูตร”