๕. จูฬกมฺมวิภงฺคสุตฺตวณฺณนา

[๒๘๙] เอวมฺเม สุตนฺติ จูฬกมฺมวิภงฺคสุตฺตํ. ตตฺถ สุโภติ โส กิร ทสฺสนีโย อโหสิ ปาสาทิโก เตนสฺส องฺคสุภตาย สุโภเตฺวว นามํ อกํสุ. มาณโวติ ปน ตํ ตรุณกาเล โวหรึสุ, โส มหลฺลกกาเลปิ เตเนว โวหาเรน โวหริยติ. โตเทยฺยปุตฺโตติ โตเทยฺยสฺส นาม ปเสนทิรญฺโญ ปุโรหิตพฺราหฺมณสฺส ปุตฺโต. โส กิร สาวตฺถิยา อวิทูเร ตุทิคาโม นาม อตฺถิ, ตสฺส อธิปติตฺตา โตเทยฺโยติ สงฺขํ คโต. มหาธโน ปน โหติ สตฺตาสีติโกฏิวิภโว ปรมมจฺฉรี, "ททโต โภคานํ อปริกฺขโย นาม นตฺถี"ติ จินฺเตตฺวา กสฺสจิ กิญฺจิ น เทติ. วุตฺตมฺปิ เจตํ:-

"อญฺชนานํ ขยํ ทิสฺวา วมฺมิกานญฺจ สญฺจยํ

มธูนญฺจ สมาหารํ ปณฺฑิโต ฆรมาวเส"ติ.