สองบทนี้ ท่านกล่าวหมายโลกุตระเท่านั้น.

บทว่า อตกฺกาวจโร ความว่า จะพึงค้นพึงหยั่งลงโดยการตรึกไม่ได้ พึงค้นได้ด้วยญาณเท่านั้น.

บทว่า นิปุโณ ได้แก่ ละเอียด.

บทว่า ปณฺฑิตเวทนีโย ได้แก่ อันบัณฑิตผู้ปฏิบัติโดยชอบพึงทราบ.