บทว่า อนวชฺชา ได้แก่ เว้นจากโทษมีราคะเป็นต้น. ด้วยคำว่า อนวชฺชา นี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงความบริสุทธิ์แห่งเหตุของวาจานั้น และความไม่มีโทษ ๔ ประการ.

บทว่า อนนุวชฺชา ได้แก่ พ้นแล้วจากคำติเตียน. ด้วยคำนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงสมบัติแห่งเครื่องประดับทั้งปวงของวาจานั้น.

บทว่า วิญฺญูนํ ได้แก่ บัณฑิตทั้งหลาย. ด้วยเหตุนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงทรงแสดงว่า คนพาลถือเอาเป็นประมาณไม่ได้ ในการนินทาและสรรเสริญ.

คำว่า สุภาสิตํ เยว ภาสติ นี้เป็นคำแสดงไของค์แห่งวาจา ๔ ประการอย่างใดอย่างหนึ่ง ด้วยเทศนาเป็นปุคคลาธิฏฐาน.