วาจาประกอบด้วยองค์ ๔ เหล่านี้แม้ถ้านับเนื่องในภาษาของชาวมิลักขะ หรือนับเนื่องในเพลงขับของสตรีผู้ถือหม้อน้ำไปไซร้ ถึงกระนั้น ก็พึงทราบว่าเป็นวาจาสุภาษิต. วาจาชื่อว่าไม่มีโทษ ทั้งวิญญูชนผู้มุ่งประโยชน์ อาศัยแต่ใจความ ไม่ใช่อาศัยแต่พยัญชนะ ไม่พึงติเตียน เพราะเป็นวาจาสุภาษิต.

บทว่า สรูปาหิ ได้แก่ สมควร.

บทว่า อภิตฺกวิ ได้แก่ สรรเสริญแล้ว.

บทว่า น ตาปเย ความว่า ไม่พึงทำตนให้เดือดร้อน คือไม่พึงเบียดเบียนตนให้ร้อนใจ.