บทว่า ตญฺจ ปน อปฺปฏิวานียํ ความว่า ก็แล สุกกาภิกษุณีแสดงธรรมนั้น ใครจะคัดค้านไม่ได้.

แท้จริง โภชนะข้างนอก แม้จะอร่อยจริง แต่ย่อมไม่ชอบใจแก่คนที่บริโภคบ่อยๆ พึงถูกห้าม คือพึงถูกนำออกด้วยคำว่า ท่านจงนำไปเถิด ประโยชน์อะไรด้วยโภชนะนี้เล่า. ธรรมนี้หาเป็นอย่างนั้นไม่.

แท้จริง บัณฑิตทั้งหลายเมื่อฟังธรรมนี้ตลอดร้อยปีบ้าง พันปีบ้างก็ยังไม่อิ่มเลย. เพราะเหตุนั้น ยักษ์จึงกล่าวว่า ใครจะคัดค้านไม่ได้.

บทว่า อเสจนกโมชวํ ได้แก่ มีโอชาซึ่งไม่ได้ปรุงแต่ง.