แต่นั้น อาฬวกยักษ์เป็นผู้มีจิตอ่อนด้วยคิดว่า สมณะนี้หนอว่าง่าย พูดคำเดียวก็ออกไป. เราพึงครอบงำสมณะผู้อยู่สบาย ให้ออกไปชื่ออย่างนี้โดยไม่ใช่เหตุด้วยการรบ ตลอดคืนดังนี้ จึงคิดอีกว่า เราไม่อาจรู้ได้แม้บัดนี้ สมณะออกไปเพราะเป็นผู้ว่าง่ายหรือ หรือว่าโกรธออกไป เอาเถิด เราจักทดลองดู.

ลำดับนั้น จึงกล่าวว่า ท่านจงเข้าไปหาเถิด สมณะ.

ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อตรัสคำเป็นที่รักแก่อาฬกยักษ์ ผู้มีจิตอ่อนด้วยเข้าใจว่าเป็นผู้ว่าง่ายอีก เพื่อทำการกำหนดจิต จึงตรัสว่า ดีละ ผู้มีอายุ ก็เสด็จเข้าไป.

อาฬวกยักษ์ทดลองความเป็นผู้ว่าง่ายนั้นแลบ่อยๆ จึงกล่าวครั้งที่สอง ครั้งที่สามว่า ท่านจงออกมา ท่านจงเข้าไปดังนี้.