บทว่า อหํ คือ แสดงตน.

บทว่า ตํ คือ คำที่เป็นเหตุ เพราะเหตุนั้นแล พึงเห็นความในข้อนี้ อย่างนี้ว่า เพราะท่านคิดอย่างนี้ ฉะนั้น ผู้มีอายุ เราจักไม่ออกเด็ดขาด สิ่งใดท่านควรทำ ท่านจงทำสิ่งนั้นเถิด.

แต่นั้น เพราะอาฬวกยักษ์ได้ถามปัญหาพวกดาบสและปริพาชกผู้มีฤทธิ์มาสู่วิมานของตน ในเวลาไปโดยทางอากาศ แม้ในกาลก่อนด้วยการคิดอย่างนี้ว่า วิมานทอง หรือวิมานเงิน หรือวิมานแก้วมณีอย่างใดอย่างหนึ่งมีอยู่ อย่างไรหนอ เอาเถิด พวกเราจะดูวิมานนั้นดังนี้ เมื่อตอบไม่ได้ จึงเบียดเบียนด้วยทำจิตให้ฟุ้งซ่านเป็นต้น ฉะนั้น จึงสำคัญอยู่ว่า เราจักเบียดเบียนแม้พระผู้มีพระภาคเจ้าอย่างนั้น จึงกล่าวคำเป็นต้นว่า ปญฺหํ ตํ ดังนี้.

ถามว่า ก็ปัญหา ยักษ์นั้นเรียนมาแต่ไหน.