ตอบว่า ได้ยินว่า มารดาบิดาของเขาเข้าไปหาพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่ากัสสปะ เรียนได้ปัญหา ๘ ข้อพร้อมด้วยคำเฉลย. ท่านเหล่านั้นให้อาฬวกยักษ์เรียนไว้แล้วในเวลาหนุ่ม. เขาลืมคำเฉลยหมดโดยกาลล่วงไป. ต่อแต่นั้นคิดว่า แม้ปัญหาเหล่านี้จงอย่าพินาศเสียดังนี้ จึงให้เขียนลงบนแผ่นทองด้วยชาด เสร็จแล้วก็เก็บไว้ในวิมาน.

ปัญหาเหล่านั้นล้วนเป็นปัญหาของพระพุทธเจ้า เป็นวิสัยของพระพุทธเจ้าเท่านั้น.

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงฟังปัญหานั้น เพราะอันตรายแห่งลาภที่สละเพื่อพระพุทธเจ้าทั้งหลายก็ดี อันตรายชีวิตก็ดี การกำจัดพระสัพพัญญุตญาณและรัศมีวาหนึ่งก็ดี ใครๆ ไม่อาจทำได้ ฉะนั้น เมื่อทรงแสดงพุทธานุภาพอันไม่ทั่วไปนั้นในโลก จึงตรัสคำเป็นต้นว่า เราไม่เห็นใครเลยในโลกพร้อมทั้งเทวโลก.

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงห้ามความคิดเบียดเบียนของอาฬวกยักษ์นั้นอย่างนี้แล้ว เมื่อให้เขาเกิดความอุตสาหะในการถามปัญหา จึงตรัสว่าเอาเถิด ท่านผู้มีอายุ เชิญถามปัญหาตามที่ท่านจำนงเถิด.